«ماهی» از شعرهای زیبای نیمایی شاملوست که با بهترین شعرهای سپیدش برابری میکند. بیگمان یکی از دلایل این زیبایی وزن این شعر است. هر چند موسیقی از دیگر عناصر شعر جدا نیست، نکته مهم این است که شاعران نامدار در این وزن شعرِ بد کم سرودهاند. شاید این وزن زیبایی سرشتی داشته باشد! نمیدانم. مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن، یا به قول عروضیان «مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف» از وزنهای گوشنوازیی است که با شعر نو

امینی بهمنیار عربزاده، نویسنده تاجیکستانی، داستانی دارد به نام «دانه در دستاس». شخصیت اصلی این داستان مردی است خمارزده و بیسروسامان به نام «میرک». خلاصه اینکه زن میرک زندگی آشفته شوهر را تاب نمیآورد و دست کودکانش را میگیرد و به خانه پدری میرود. میرک که از بازگشت زن و فرزندان نا امید میشود، به کمپیر (پیرزن) فالگیر و گرهگشا میپناهد. پیرزن میگوید باید چند تار موی زنت را بیاوری تا با این آ